-şehrine özlem duyanlara- 

"Hepsi bir uçurtma gibi gökyüzünde süzülür, biz ise ipi çoktan koparmışız."

Hüzün çökmüş yüreğimin Büyük Okyanustaki Bermuda Üçgeni Girdap'ındaki derinliği kadar olan yerine.

Hasret sinmiş hücrelerimin Everest Dağı kadar yüksek olan uzaklığına.

Hatırlarmısın? 

Dönüp baktımda ardından uzun saçlarının döküldüğü sırtına siyah gözlerimi bıraktım. 

Artık çok uzakta, çok yakınsın demiştim.

Halâ orada gözlerim. 

Halâ orada sözlerim.

Halâ orada benliğim.

Halâ orada deport edilmiş hayallerim.

Halâ orada unutulmuş aidiyetlerim.

Karınca adımları ile kaldırımlarında yürürken şehrimin, dörtnala koşan atlar misali ne kadar hızlı değişti herşey...

Yol,

Ev,

Ağaç,

Çiçek,

Fikir,

Ve insan.

Ne çabuk değişti herşey...

Siyah beyaz, beyaz siyah oldu anları yaşayamadan.

Geceler uzundu, sessizdi.

Tatlı uykularında uyanan çocukların susuzluktan kurumuş dudakları arasından dökülen ürkek sesleri ile anne su deyişleri, ünlemeleri.

Sevginin en katıksız halleri.

Saygının en güzel ifadeleri.

Acıların ve sevinçlerin en içten paylaşımları.

İkirciksiz, pazarlıksız sosyal iletişimin renkleri nasıl bu kadar pervasızca tükendi.

Bunaltıcı sıcaklıklar için rüzgar serinletici bir nefes.

Mizah ise hüzünleri dindiren bir ilaç gibi.

An yaşanır.

Geçmiş yad edilirdi.

Gelecek ise tahayyül ve tasavvur mevzularıydı. 

Hüzün çökmüş yüreğimin Bermuda Üçgeni Girdap'ındaki derinliği kadar olan yerine.

Hasret sinmiş hücrelerimin Everest Dağı kadar yüksek olan uzaklığına.

Hatırlarmısın dönüp baktımda ardından uzun saçlarının döküldüğü sırtına siyah gözlerimi bıraktım çok uzakta, çok yakınsın demiştim.

Halâ orada gözlerim. 

Halâ orada sözlerim.

Halâ orada benliğim.

Halâ orada deport edilmiş hayallerim.

Halâ orada unutulmuş aidiyetlerim.

Karınca adımları ile kaldırımlarında yürürken şehrimin, dörtnala koşan atlar misali ne kadar hızlı değişti herşey.

Bakışlar,

Sözler,

Sanatlar,

Sokaklar,

Bahçeler,

Ve insanlar.

Ne çabuk değişti herşey. 

Siyah beyaz, beyaz siyah oldu anları yaşamadan.

Anılara sakladığımız, yokluğuna zamanla alıştığımız ama asla unutamadığımız eksilenler oldu hayatımızdan.

Hafıza mekânlarında gizlediğimiz çağrışımlarla ya da üzeri tozlanmış fotoğraflarda yer etmiş ancak  canlılığını hiç yitirmeyen evlerimizin  burukluk veren silueti kaldı yanlız kalmaya mahkum olduğumuz apartmanların altında.

Bir adım ileride, iki adım geride kalan şehrimize özlem duyuyoruz yinede.

Anlayışa,

Sevgiye,

Saygıya,

Hoşgörüye,

Ve paylaşmaya dair.