Bir ‘ortaokul’ öğrencisinin 5 silah 7 şarjör kuşanıp eğitim gördüğü okula silahlı saldırı düzenlemesi tam bir cinnet hali olmak birlikte dijital bağımlılığın ne düzeylere ulaştığını bizlere göstermiştir. 

Malesef meydana gelen bu menfur olayda aile üyelerinin büyük bir rolü olduğunu görüyoruz. 

Her ne olursa olsun çocuk yaşta birinin yaşadığı hanede hepsi ruhsatlı dahi olsa o kadar silah muhafaza eden Baba kesinlikte suçludur. 

Çocuğu poligona götürüp ateş talimi yapması ve iki gün sonra saldırıyı gerçekleştirmesi, babanın sorumsuzluğunu ortaya koyuyor. 

Bir evde 10 farklı silah bulundurmak hiç kimsenin yasal hakkı olmamalı. 

Oyuncak silah satışları bile denetlenmelidir.
 

Öncelikle mahalle bakkallarında ucuza satılan ateşli ürünler yasaklanmalıdır. 

Silah taşıyabilme veya bulundurabilme hakkı olanlar gözden geçirilmeli,  ulaşımı zorlaştırılmalıdır. 

Saldırıcı biçimi makdülün bilgisayar ile oynanan online savaş oyunlarındaki karakterler gibi görev üstlenmiş tarzda davranması sanal oyunlarının etkisinde olduğunu gösteriyor.  

Çocuk eğitimi evde başlar. Okul çağı gelmeden vicdan merhamet, edep adap, sevgi saygı verilerek okula gönderilir. 

Bugün gençlerimize ve çocuklarımıza z kuşağı değil de elif kuşağı gibi bakılmalıdır. 

Çocuklara okul öncesinde Kuran-i Kerim, ahlak ve değerler eğitimi mutlaka verilmelidir. Burada ilk görev anne babalara ve ailelere düşüyor. Yapamazlarsa ilimizde bu eğitimi veren nitelikli onlarca kurum var. 

Okul çağındaki çocuklarımıza kontrolsüz güce sahip sanal alemde gezintileri yasaklamak günümüzde mümkün olmamakla birlikte mutlaka ebeveynlerin kontrolünde olmalıdır. 

Telefon, bilgisayar veya tabletlerde bazı uygulamalara ve oyunlara mutlaka erişim sınırı getirilmelidir.

Önlemler abartılmadan, öğrencilere potansiyel suçlu gözü ile bakılmadan okullar ve çevreleri güvenli hale getirilmelidir.

20 milyon öğrencisi olan Türkiye’de iki münferit olay üzerinden bütün öğrencilere şüphe ile bakılmamalıdır. Bu denge çok hassas bir şekilde gözetilmelidir. 

Yaşanan bu olayların tedbiri sadece güvenlik ile değil toplumun bütün kesimlerinin ilgilendiren bir sorumlulukla aşılmalıdır. 

Gazetecilerden eğitimcilere, imam hatiplerden sivil toplum kuruluşlarına, yerel idarecilerden ailelere kadar toplumun bütün kesimlerine uzanan ve Türkiye'de ilk defa bu denli yaşanan menfur hadisenin muhasebesini herkes yapmak zorundadır. 
 

Bir musibet bin nasihatten iyidir.