Okuduğum kitapların ve karaladığım yazıların büyük kısmını hatırlamadığımı fark ediyorum.

Sayfalar arasında karşılaştığım nice cümle, nice düşünce zamanla belleğimden çekilip gidiyor.

Eskiden bunu bir eksiklik sanırdım.

Zaman aktıkça şunu gördüm:

Bende kalanlar, çoğu zaman hatırladıklarımdan değil, unuttuklarımın içinden geliyor.

İnsan, her aklında tuttuğunu özümseyemez.

Özümseyip ruhuna kattığı her şeyi de hafızasında uzun süre taşıyamaz.

Ben, okumayı yalnızca bilgi edinmek; yazmayı da yalnızca bilgi vermek ya da okurla paylaşmak olarak görmüyorum.

Bir kitabın başına oturduğumda, satırların arasında kalemi oynattığımda kendime doğru yürüdüğümü hissediyorum.

Karşıma çıkan her kelime, içimde görünmez bir kapı açıyor.

Her cümle, vakti geldiğinde ihtiyaç duyacağım bir yönü pusulada gösteriyor.

Farkına varmasam da zihnimde bir yere saklanıyor.

Zamanla anlıyorum ki okurken yalnızca kitap okumuyorum.

Kendime ait karanlık köşelere de bakıyorum.

Değişmez sandığım düşüncelerim çözülüyor.

Önyargılarım yerinden oynuyor.

Taş kesilmiş hükümlerim yumuşamaya başlıyor.

Ufkumu daraltan bakışlarım genişliyor.

Dönüp baktığımda görüyorum ki:

Ben, kitaplardan önce insanın kendisini okuması gerektiğini öğreniyorum.

Unuttuğumu sandığım her şeyden geriye bir duruluk kalıyor.

Süzgeçten geçen suyun bıraktığı duruluk gibi...

Okurken ya da yazarken, ne zaman olduğunu hissetmeden değişiyorum.

Farkında olmadan hafifliyorum.

Süzgeç olmak, her şeyi tutmaya çalışmaktan vazgeçmek demek biraz da.

Eksik kalmayı kabul etmek.

Boşluklarımdan korkmamak anlamına geliyor.

Çünkü en derin izleri bilgi değil, içselleştirilmiş olan bırakıyor.

Bu nedenle, kitap okumayı biriktirmek olarak görmüyorum.

Benim için okumak ve yazmak, değişimin ve dönüşümün adresi.

Gözlerim o sayfalardan ayrıldıktan sonra bile, satırların içimdeki yürüyüşü sürüyor.

İnsanın en uzun yolculukları, unuttuğunu sandığı kitaplarla ve yazmaya çalıştığı satırlarla başlıyor.

Kendi zihnime dönüp baktığımda, orada meskûn bir aydınlık buluyorum.

Süzülmüş, durulmuş, tortusundan ayrılmış bir aydınlık...

Benliğimin içinde tek bir cümle duyuluyor:

Eskisi gibi değilim.

Bir kitabın, amatörce karalanmış bir yazının insana bırakabileceği en kıymetli şey de budur.